[GE] Stedentriade, of: Dichtgesneeuwde subtropen

Dit is het forumdeel voor jouw mooie foto's. Plaats dus al je reisverslagen hier. Ook overige foto's zijn welkom, mits ze voorzien zijn van een omschrijving waarom je die foto graag wil laten zien.
Gebruikersavatar
Accelerat
Berichten: 43
Lid geworden op: Ma 23 Nov 2015, 22:01

[GE] Stedentriade, of: Dichtgesneeuwde subtropen

Berichtdoor Accelerat » Ma 08 Feb 2016, 01:21

(Slechts klein beetje treingerelateerd, laat ik dat maar alvast zeggen)

გამარჯობა! Gamardjoba!

In een schreeuwend drukke periode vol verslagen, onderzoeken en tentamenvoorbereidingen, zit ik op een onbewaakt moment te SOGgen ("Studie Ontwijken Gedrag") in de vorm van Skyscanner voor januari en jáhoor: Kaukasus tegen een betaalbare prijs. Ondanks dat ik twee jaar geleden erg de smaak te pakken had op de Kaukasus, twijfel ik ontzettend en besluit er een nachtje over te slapen. Uiteindelijk 14 nachtjes later ben ik er dan toch aan uit: Ik wil naar Georgië! Via Ukraine International heb ik een redelijke prijs voor თბილისი/Tbilisi gevonden met relatief korte overstap in Киев/Kiev. Ik krijg het zelfs voor elkaar om er een toestel tussen te krijgen waar ik nooit eerder mee heb gevlogen: Embraer-190.

Ter voorbereiding van de (korte, slechts 7 dagen) reis naar Georgië, duik ik de bibliotheek in om zoveel mogelijk boeken te lezen over Georgië. De vorige keer Georgië wist ik absoluut niks van het land, en dat wilde ik nu graag veranderen. Intussen adviseerde een Poolse vriend van me om een Abchazisch visum aan te vragen (Abchazië is een subtropisch land wat zichzelf onafhankelijk verklaard heeft, maar niet door Nederland erkend wordt). Het niet kloppende formulier vul ik helemaal in en stuur ik 3 weken voor vertrek naar het Abchazisch ministerie van buitenlandse zaken. Ik hoor helemaal niks en lees ondertussen "Georgië; traditie en tragedie in de Kaukasus" van Bas van der Plas, dat mij eerlijk gezegd de zin aardig ontneemt om naar Abchazië te gaan. Een week voor vertrek vraagt Timon91 nog aan mij hoe het er voor staat, en nadat ik antwoord dat ik de moed heb opgegeven, krijg ik een mailtje binnen met de toelating om Abchazië binnen te gaan. Eerder genoemd boek is inmiddels uit en opgevolgd door de biografie van de Zeeuwse Sandra Roelofs, de voormalig First Lady van Georgië, echtgenote van ex-president Saakashvili. Ik kan inmiddels niet meer wachten om op het vliegtuig te stappen naar თბილისი/Tbilisi.

21-01-2016: Den Haag - Schiphol - Киев/Kiev Borispol - თბილისი/Tbilisi
Tegen 10:00 trek ik de voordeur achter mij dicht en loop naar station Den Haag Holland Spoor, een half uurtje later aangekomen op Schiphol en dan de eindeloze rijen in. Schiphol heeft te kampen met een personeelstekort bij de douane en beveiligingspersoneel, dus het duurt allemaal flink lang. Gelukkig heb ik tijd genoeg en mag ik uiteindelijk nog een uur wachten voor de gate, samen met een zooi Oekraïeners en Georgiërs.

Afbeelding
1. Dan maar vliegmachines kijken.

Afbeelding
2. Aeroflot's Manchester-United toestel.

Afbeelding
3. Ruim 40 minuten voor vertrek komt mijn Boeing 737 aangesukkeld van Ukraine International. Ik hoor een man achter me nog uitleggen aan vrienden: "JA KIJK ALS JE GOEDKOOP NAAR BANGKOK MOET, DAN MOET JE MET DIE MAATSCHAPPIJ. MAAR DAT IS VIA КИЕВ/KIEV EN DAT VIND IK NIET ZO RELAXT, ZEG MAAR!"

Afbeelding
4. Eenmaal in het toestel heb ik echt het éne naar het andere facepalm-moment. De 737-700 is flink afgetrapt, minder beenruimte als Ryanair en de safetycard is voor een 737-800, met op de achterkant een gephotoshopte Airbus A300 van Ukraine International, die ze niet hebben.

Afbeelding
5. Máárgoed, het gaat er om dat ik levend met die maatschappij in Georgië kom, per slot van rekening!

De onboard-service zijn ze mee gestopt. Ze komen nog wel langs voor broodjes en drinken, maar je moet alles tegen belachelijke prijzen kopen. Het goedkoopste drankje is een halve liter Oekraïens Lviv-bier à €2, op zich niet verkeerd, maar ze roepen het clichébeeld van een slechte Oost-Europese luchtvaartmaatschappij wel op zich af. Het wisselgeld mag ik ook nog zelf achteraan omdat het personeel dit straal vergeten was. Even later sta ik levend aangekomen op Киев/Kiev Borispol en heb 2,5 uur overstap. We mogen meteen door een extra (vrij intimiterende) check als transfer-reizigers voor onze paspoorten en bagage. De overstap kom ik vervolgens wat Facebookend met vermoedelijk de FSB meelezend. Inmiddels heb ik bij Timon91 m'n gal gespuwd over Ukraine International en heb alvast geen verwachtingen meer voor de aansluitingsvlucht. Die zou immers uitgevoerd moeten worden met een Boeing 737-800, maar uiteraard krijgt die maatschappij het voor elkaar een kleinere 737-700 voor te rijden en gaan ze mensen vragen om een vlucht later te pakken. Ingestapt en wel kom ik al vrij snel tot de conclusie dat ik een raamplaats heb, zonder raam. Wonderbaarlijk genoeg blijft de plek naast me leeg en zit er aan de gangkant vermoedelijk een Nederlander. Met een grote grijns begin ik aan "Koorddansen in de Kaukasus" te lezen. Het is een boek in onvervalste Jelle Brandt-Corstius-stijl.

In het laatste uur van de vlucht spreek ik de Nederlander naast mij aan. Hij blijkt onderzoeker te zijn voor een bekend instituut en onderweg naar Georgië en Azerbeidzjan ter voorbereiding van een project later in het jaar, waarop hij meerdere Nederlanders mee zal nemen. De man heeft prachtige verhalen over zijn eerdere bezoeken op de Kaukasus, zowel noord als zuidkant. Zo heeft hij het vliegtuig al eens mogen delen met de Tsjetsjeense president Kadyrov. Ik vertel van mijn plannen en Abchazië. Het doet hem deugd een zielsverwant tegen te komen, maar raadt mij wel af om in m'n eentje naar Abchazië te gaan. Hij biedt vervolgens aan om mee te gaan per taxi naar het centrum, wat erg welkom voor mij is aangezien we na middernacht aankomen en er dan geen enkele marshrutka meer rijdt. Eenmaal op Georgische bodem stuiteren we snel het vliegtuig uit en door naar de douane, om daar tot onze grote blijdschap nog een fles wijn cadeau te krijgen van de douane. Een taxi-Adnan biedt aan om voor 50 lari (€18,40) naar het centrum te rijden, de onderzoeker pingelt het met moeite af tot 40 lari en vindt het welletjes. Ik stem in en al snel rijden we in een Japanse jeep vol electronica die Japans tegen de bestuurder praat (...die overigens enkel Georgisch en Russisch spreekt) over de Rustavi-snelweg naar თბილისი/Tbilisi. In de regio van metrostation Avlabari neem ik afscheid van de onderzoeker en wens 'm veel succes op de Kaukasus. Ik loop naar het თბილისი/Tbilisi-Friends-Hostel waar ik twee jaar geleden ook was en nog fantastische herinneringen aan heb. Het hostel is nu helaas compleet leeg. Eenmaal in een bed lig ik om 02:00 met m'n ogen wijd open. Ik kan niet slapen en zit echt nog op West-Europese tijd (Georgië is 3 uur later als Nederland).

22-01-2016: თბილისი/Tbilisi
Ergens rond 11:00 wordt ik gedesoriënteerd wakker. "Ohja, Georgië, daar ben ik...". Er is weer eens een flinke stroomstoring aan de hand, maar gelukkig is Georgië daar altijd op voorbereid (tussen 1990 en 2005 was er vaker geen stroom, dan wel stroom). Ik overweeg al om naar de banja te gaan als vervanging voor een douche, maar ruim een uur later is er al weer electriciteit. Het idee om naar Abchazië te gaan zit me plots niet lekker meer. Ik kleed me aan, neem een ontbijt en klets nog even met de (nieuwe) hosteleigenaresse. Ze weet niet veel van de huidige Abchazische situatie, maar raadt het mij ook af om er alleen heen te gaan. Ik besluit in ieder geval nog een nacht te blijven en vandaag in თბილისი/Tbilisi te spenderen. Eenmaal buiten blijkt het echt schitterend weer te zijn.

Afbeelding
6. Het voelt heerlijk om weer terug in თბილისი/Tbilisi te zijn, maar het is weer even wennen om helemaal alleen op reis te zijn.

Afbeelding
7.

Een beetje zonder plan slenter ik rond in თბილისი/Tbilisi. Uiteindelijk beland ik op de Rustaveli-boulevard, dé centrale boulevard van de stad. In eerste instantie is de armoede best wel weer even schrikken. Ergens verderop eindig ik in de Wendy's, een Amerikaanse fastfood zaak die er prat op gaat dat ze de meest vettige burger van de VS hebben en slechts in één land in Europa/Azië gevestigd zijn: Georgië. Vanwege die gedachte, wil ik het mezelf toch eens aan doen. De cassière fleurt helemaal op als ik in het Engels bestel en vertaalt heel de kaart en alle aanbiedingen voor me. Ik heb geen idee wat ik bestel, maar uiteindelijk tref ik een menu aan op het plateau. Wat mij betreft niet heel veel anders als andere fastfoodzaken. Inmiddels begin ik langzamerhand wel weer meer energie te krijgen. Op internet zoek ik verder naar informatie over Abchazië. Het zit me nog altijd niet lekker. Even later wandel ik de Rustaveli-boulevard verder af en de Chavchavadze-boulevard, onderweg naar het Vake-park waar ik per kabelbaan naar het schildpaddenmeer zou moeten kunnen.

Afbeelding
8. Het Vake-park is een heerlijk rustige plek in het hectische თბილისი/Tbilisi. ...Alleen is de kabelbaan hartstikke kapot en al jaren buiten dienst.

Afbeelding
9. Aan oude Sovjetmonumenten geen gebrek, maar die zijn allemaal gegeorgoficeerd ten tijde van president Saakashvili.

Het onbereikbare schildpaddenmeer vind ik wel een jammere zaak. Ik vergelijk m'n reisgids en MapsWithMe en kom tot de conclusie dat de gids verouderd is. Om terug te gaan naar het centrum zou ik heel het eind (een kilometer of 7) terug moeten lopen, dus besluit ik maar een willekeurige marshrutka te pakken: De OV-chipkaart van თბილისი/Tbilisi werkt ideaal met de marshrutka's: Je houdt 'm tegen een automaat en er komt een bonnetje uit dat je betaald hebt. Er wordt flink gecontroleerd in თბილისი/Tbilisi. Aan het begin van de Chavchavadze-boulevard stap ik uit bij de opera, die over enkele dagen open gaat. De dierentuin zou hier vlakbij moeten zijn. Een dierentuin met een bewogen recent verleden, want in augustus waren de helft van de dieren ontsnapt. Een nijlpaard stond op een kruispunt, de krokodil zwom op z'n dooie gemak over de Rustaveli-boulevard en de leeuw, die naar veronderstelling al dood was, heeft een feestmaal gehad aan een inwoner van თბილისი/Tbilisi twee dagen later.

Afbeelding
10. Zo vrolijk zoals die draaimolen eruit ziet, verwachtte ik ook de dierentuin te zijn...

Afbeelding
11. De neushoorn loopt er in z'n eentje een beetje verdwaald rond, vlak naast de snelweg.

Afbeelding
12. In veel te kleine kooien tref je roofvogels aan.

Afbeelding
13. De grote feestvierder van het nabijgelegen kruispunt. Het verblijf is nu verstevigd met gigantische roestvrijstalen pijpen.

Afbeelding
14. Lama-achtige dieren staan er te smullen van kerstbomen met plastic kerstversieringen.

Afbeelding
15. Gelukkig zijn de olifanten nog met z'n tweeën en hebben flink wat wandelruimte.

Afbeelding
16. En bij het zien van zulke grote katten wordt ik wildenthousiast.

Afbeelding
17. De weduwe die haar koning van het dierenrijk kwijt is, ligt wat verdwaasd in het zonnetje te relaxen.

Afbeelding
18. "Oeh een vogel!"

Afbeelding
19. ...en wat voor een.

Al met al een ongelofelijk triestige dierentuin op dit moment. Voor de helft leeg en met een toegangsprijs van omgerekend nog geen €0,50 totaal onrendabel. Ik hoop oprecht dat ze veel steun ontvangen vanuit het buitenland om boven deze crisis uit te komen. Met een wrang gevoel stap ik op een marshrutka naar het station. Zo beland ik midden op de markt bij het station.

Afbeelding
20. Een prachtig staaltje chaos tref je daar aan.

Afbeelding
21. De flat naast het station blijft mij intrigeren. Er zijn nu nóg meer ramen dichtgetimmerd, maar toch staan er airco bakken bovenop en lopen er constant mensen in- en uit. Gevalletje Abchazië-vluchtelingen?

Ik loop het perron nog even op, in de hoop de Zugdidi-trein nog te kunnen fotograferen, maar wanneer ik het perron afdaal met m'n camera, wordt ik nog net niet met brandende fakkel en hooivork weggestuurd/geschreeuwd door beveiligingspersoneel. Goed, dan niet...

Afbeelding
22. Naast het station fotograferen is dan weer geen enkel probleem...

Per metro sjees ik terug naar het hostel, alwaar een van de twee hostelmedewerksters van 2 jaar terug weer zie. Een fantastisch weerzien! Een paar uur later wil ik nog even gaan avondeten. Op het nabijgelegen plein denk ik bij Mirzaani naar binnen te lopen, maar als ik eenmaal zit en een menukaart in handen heb, blijkt het plots Shemoikhede Genatsvale te zijn geworden: Een stuk duurder en minder sfeervol. Ik blijf zitten en bestel een royal khachapuri, wat een soort kaastaart is met drie verschillende soorten kaas. Ongelofelijk lekker, maar na de helft krijg ik echt al niks meer opgegeten. Ik reken af en krijg de rest in een zakje mee. Die avond hoop ik beter te kunnen slapen, maar dat blijkt nogal lastig aangezien het nogal erg luidruchtig in het hostel is deze avond. Op het moment dat ik op het punt sta om mijn boeltje bij elkaar te pakken en naar een hostel te gaan zoeken waar ik wèl kan slapen, is het plots stil.

23-01-2016: თბილისი/Tbilisi
Eigenlijk was het plan om vandaag de stad uit te gaan richting het westen, maar ik ben zo moe dat ik nog even door moet slapen. Tegen de middag pak ik m'n spullen bij elkaar en ben echt woest over alle herrie eerder die nacht. Bij de receptie tref ik mijn bekende hostelmedewerkster weer aan en geef haar een flinke uitbrander. Zoals dat op de Kaukasus gaat maakt dit diepe, diepe indruk op haar en begin ik me zelfs een beetje schuldig te voelen op den duur. Als ik uitgetierd ben, besluit ik het toch maar bij te leggen en word mij een goede nachtrust gegarandeerd, naast alle excuses.

Afbeelding
23. Ik besluit nog een dag rond te klooien in თბილისი/Tbilisi. Het is immers zaterdag, dus er heerst een heerlijk ongedwongen sfeer in de stad.

Afbeelding
24. Met de kabelbaan kom ik bij Moedertje Georgië uit.

Afbeelding
25. Een Kaukasisch sovjet-UFO-huis!

Afbeelding
26. Er wordt één of andere giga-toren in de stad gebouwd die overal bovenuit torent.

Afbeelding
27. Al fotograferend valt het mij na een tijdje op dat ik op archeologische resten sta te fotograferen.

Via MapsWithMe heb ik een klein plan voor de dag gemaakt: Narikala-heuvel, Mtatsmindapark en tickets naar ქუთაისი/Kutaisi kopen. In eerste instantie wil ik per kabelbaan en marshrutka van Narikala naar Mtatsminda, maar via MapsWithMe zie ik al vrij snel dat ik het ook gewoon kan wandelen. Op die app staat ieder klein wandelpaadje, wat in de praktijk een oude Sovjetweg blijkt te zijn waar wat gas- en electriciteitspijpen overheen zigzaggen.

Afbeelding
28. Alsof ik in een dorpje tegen de Tsjetsjeense grens ben beland, loop ik თბილისი/Tbilisi weer in.

Afbeelding
29. De wijk rondom Amaghleba staat vol met houten huizen waar kennelijk de happy-few van თბილისი/Tbilisi zou moeten wonen & is kennelijk ook in trek bij ambassadeurs.

Uiteindelijk kom ik op het Vilnius-plein uit. Hier vertrekt de funiculaire naar Mtatsminda, een (pret)park op de heuvel. Tot mijn grote irritatie moet ik er een nieuw soort OV-chipkaart voor kopen en is een enkel reisje al bijna €1, een belachelijk bedrag voor Georgische begrippen voor die paar honderd meter.

Afbeelding
30. Maar voor zo'n belachelijke Sovjet-TV toren heb ik veel over.

Afbeelding
31. Vooral de tussenetage intrigeert mij met die losse airco-bakjes erop geschroefd.

Afbeelding
32. En ook het uitzicht is echt fenomenaal!

Afbeelding
33. Terwijl ik tussen de blije pretparkattracties wandel die niets staan te doen en daardoor enkel triestigheid uitstralen, valt mijn oog plots op een aantal verlaten TV-schotelantennes temidden van Mtatsminda.

Ik eet nog een kwart van de khachapuri van gisterenavond op en vind het welletjes met Mtatsminda, wat, zo lees ik in mijn reisgids, kennelijk vooral een geldwitwas-project is en niet bepaald onomstreden zou zijn in თბილისი/Tbilisi. Met de funiculaire kom ik weer beneden aan en wandel verder terug naar de centrale Rustaveli-boulevard. Vlak naast metrostation Rustaveli heb ik een westerse koffiezaak gezien, waar ik neerstrijk tussen de expats en reizigers. Sippend aan m'n koffie en alle drukte aan mij voorbij trekkend, realiseer ik mij dat ik mezelf gek zit te maken met Abchazië en alle bijbehorende gevaren. Ik zie er van af! Ik blijf binnen Georgië!

Afbeelding
34. Het wordt een driedubbele stedentrip: თბილისი/Tbilisi-ქუთაისი/Kutaisi-ბათუმში/Batumi.

Per metro sjees ik door naar het treinstation om alvast mijn treinticket naar ქუთაისი/Kutaisi te kopen. Ik heb absoluut geen zin om per marshrutka de 250 km te overbruggen namelijk. Een keer per dag is er een trein die idioot lang over het stuk თბილისი/Tbilisi-ქუთაისი/Kutaisi doet, maar ik heb het er voor over. Aan het loket spreek ik de loketiste netjes in het Engels aan, zoals ik al verwachte moet ik direct overschakelen op Russisch. Het kopen van een kaartje gaat bijzonder soepel, mevrouw regelt speciaal een raamplaats voor me en snauwt iedereen weg die even snel tussendoor iets denkt te kunnen vragen of voor te kruipen. Ze is niet de doorsnee-CIS-loketiste tot mijn grote opluchting. Pas als ze zeker is dat ik álles begrijp, mag ik betalen.

Naderhand beland ik weer op de markt. Ik besluit me er aan te gaan wagen: Iets kopen. De afdeling "appels" telt ruim 32 kraampjes, dus ik loop maar lukraak op een verkoopster af. "Гамардиоба, дайте мне пожалуйста два яблока!" ("Goedendag, voor mij twee appels alstublieft"). Mevrouw springt op, pakt een zak en staat eindeloos appels in een zak te vullen. "пожалуйста, 2 KG яблока!" ("Alstublieft, 2 kilo appels!"). Dat begint al goed... Ik leg uit dat ik slechts twee stuks wil, maar uiteindelijk loop ik nog met een complete zak aan fruit de markt af voor nog geen €0,30. Tot mijn grote verbazing zie ik opeens een andere metro ingang, nadat ik door een oud kantoorgebouw omgebouwd tot markt-deel loop, ik duik er meteen in.

Afbeelding
35. En zo sta ik opeens een mozaïek uit de sovjet-tijd te bewonderen bij Vazha-Pshavela, het uiteinde van metro 2, waarvan ik het bestaan niet wist.

Per metro gaat het vervolgens weer terug naar Avlabari. Dineren in een restaurant heb ik geen zin meer in, dus eet ik de laatste khachapuri op en een deel van het fruit van de markt. Ik duik tijdig m'n bed in en kan voor de verandering redelijk slapen.

24-01-2016: თბილისი/Tbilisi - ქუთაისი/Kutaisi
Rond 06:30 rinkelt de wekker en zie ik sneeuw liggen, shit... Snel even wat ontbijt naar binnen werken, inpakken en met backpack en al door de donkere, licht besneeuwde straten van თბილისი/Tbilisi wandelen naar de metro. Ondanks dat het zondag is, zit de metro behoorlijk vol. Bij Marjanashvili stapt er een gek achter mij in die irritant tegen m'n tas staat te duwen. Ik duw een keer flink naar achteren, maar dan vind die kerel het wel grappig om de metrodeuren open te doen, al rijdend. Twee marktverkoopsters leggen 'm daarop in de houtgreep en gooien hem er bij het treinstation eruit.
Op het treinstation heb ik nog bijna een half uur. Volgens het vertrekbord wordt het vertrekspoor bezet gehouden door een trein naar ბათუმში/Batumi en zou erachter mijn trein moeten komen. In de praktijk blijkt mijn trein al láng aan de andere kant van het station te staan. De provodnitsa checkt m'n ticket en paspoort en verwijst me naar een zitplaats aan de gangkant. Als ik ergens anders ga zitten, komt mevrouw al meteen boos binnen gestormd om mij weg te sturen, maar de politieagent van de trein houdt haar tegen en zegt iets tegen haar in het Georgisch waarvan ik enkel "tourist" versta. Ik mag blijven zitten! Stipt op tijd schokt en beeft de trein თბილისი/Tbilisi uit. De trein bestaat uit 1 rijtuig naar ქუთაისი/Kutaisi en 3 doorgaande naar Ozurgeti. Het stuk naar ქუთაისი/Kutaisi duurt voor de afstand echt vreselijk lang, desondanks zijn er nog meer mensen zo gek om de trein te pakken: 4 meiden nemen de trein naar ქუთაისი/Kutaisi, omdat ze geen zin hebben hun leven te wagen in een marshrutka door de sneeuw.

Afbeelding
36. Zo komen we op den duur in bergachtig gebied en neemt de sneeuw toe.

Afbeelding
37. Het is een schitterende treinrit!

Met een muziekje in m'n oren ploegt de trein langzaam door de sneeuw en staat zo nu en dan onnodig lang stil. Tijdens de halte in Zestafoni schrik ik plots wakker en kijk ik recht in de ogen van een kiosk-vrouw die druk staat te gebaren dat er een mooie dame voor me zit (?!). Tot overmaat van ramp blijft de trein nog een kwartier staan en hoopt ze getuige te kunnen zijn van een soap in de trein. Kaukasus... Ik ben blij als we weer verder sukkelen richting Rioni. Hier wordt de trein gesplitst en ook dit duurt en duurt maar. Een half uur later rijden we de laatste paar kilometer over een aftakking van de hoofdlijn naar ქუთაისი/Kutaisi. De aftakking is echt in staat van ontbinding en hoop dat de trein vooral niet ontspoord. Op ქუთაისი/Kutaisi-I aangekomen verwacht ik eerlijk gezegd een hoop Adnan-taxichauffeurs, maar dat valt gelukkig erg mee. Ik kan lijnrecht doorlopen naar Hostel Bude. Ik ben er helaas wederom de enige gast. Na wat geklets met het personeel, wil ik ქუთაისი/Kutaisi in gaan lopen.

Afbeelding
38. Het ehm, "hoofdplein" van ქუთაისი/Kutaisi.

Afbeelding
39. Al vrij snel beland ik op een gigantische markt die echt heel armoedig aan doet. In de straat links is het wegdek ook echt helemaal kapot. Ondanks dat het zondag is vinden de meeste markten in Georgië 7 dagen per week plaats.

Afbeelding
40. Taxi's heb je in alle soorten en maten in Georgië, kennelijk.

Afbeelding
40. ქუთაისი/Kutaisi is in tweeën gesplitst door een rivier.

Afbeelding
41. Aan de westzijde van de rivier heb je bovenop de heuvel een grote Georgisch orthodoxe kerk staan, die geloof ik erg belangrijk is voor de regio. De lokale geestelijke laat zich dan ook graag fotograferen.

Afbeelding
42. Toch vind ik dat de kleinere kerkjes meer sfeer hebben, zoals deze in de verte.

Afbeelding
43. Groeten uit ქუთაისი/Kutaisi, waar de sneeuwpoppen als een fotomodel liggen.

Afbeelding
44. Onderweg naar eerder getoonde kerk passeer ik een kerkhof, waarop bij het graf van een echtpaar een witte duif op de grafsteen van de vrouw zit en een bruine duif op het graf van de man. Toeval..?

Terug onderweg naar beneden kom ik halverwege een warmwaterbron tegen, iets dat niemand lijkt te interesseren want het ligt volgestort met afval. Foto's maken is er door de regen erg lastig op het moment, maar ik sta er echt vol ongeloof.

Afbeelding
45. Terug beneden bij de rivier kom ik mijn droomkrot tegen: Een huis in de typerende Georgische architectuur uit hout opgetrokken, met mooi uitzicht over ქუთაისი/Kutaisi en als schuur een oude Sovjetlegertruck, die in balans gehouden wordt door het gasfornuis dat er bovenop gegooid is.

Afbeelding
46. Het huis helemaal links dus!

Afbeelding
47. Op zich is ქუთაისი/Kutaisi best een fotogeniek oord, de subtropische flora en verloederde gevels uit Russisch "koloniale" tijden doen wat aan Cuba denken.

Eenmaal terug in het centrum loopt het tegen het eind van de middag. Met mijn in m'n voeten zou ik het liefst een goede westerse kop koffie willen, maar dat is in ქუთაისი/Kutaisi dus echt volstrekt onmogelijk. Er is een handjevol cafés waar je terecht kunt voor alcohol en oploskoffie, de restaurants lijken niet heel veel beter te bieden. Uiteindelijk strijk ik neer bij een soort tussenvorm van café en restaurant dat er graag mee uitpakt dat ze "het enige niet-roken etablissement in ქუთაისი/Kutaisi" zijn. Ik vrees dat ze gelijk hebben. De menukaart is in het Georgisch en heeft een vreselijk gebabelfishte vertaling naar het Engels. Als ik in het Engels bestel blijft de dame mij vriendelijk aankijken, maar komt er geen reactie. Als ik overschakel op Russisch reageert ze pas. De bestelde "latte macchiato" was een van de grootste culinaire fouten die ik heb gemaakt tot dusverre op de Kaukasus, vermoedelijk oploskoffie met een onmetelijke hoeveelheid creamer er in. Gelijk er achteraan dus maar Natakhtari (Georgisch bier) besteld. "Hebben we niet", dan maar een ondefinieerbaar Duits brouwsel wat ik niet kan plaatsen, en dan vooral niet de "Special" versie, want die vertrouw ik nog minder. Er wordt me een glas bier voorgeschoteld wat compleet is dood geslagen en nergens naar smaakt.

Paar uur later wandel ik verder, in de hoop een redelijk restaurant te kunnen vinden. "Вы живете здесь?", schiet een man mij op straat aan. Ik antwoord in het Russisch dat ik hier niet woon en meneer leek gewoon wat te willen kletsen. Nou, prima. Al snel komt de aap uit de mouw en meneer probeert 20 lari (~€7,50) te ontfutselen bij mij "voor de bus naar თბილისი/Tbilisi". Hij schakelt heel de tijd tussen Russisch en een compleet belachelijk Engels accent wat mij aan Borat-from-Kazakhstan doet denken. Met moeite om mijn lach in te houden, tover ik mijn treinticket boven: "Kijk, je lult. Naar თბილისი/Tbilisi gaan kost maar 8 lari!". Hij speelt heel verrast te zijn en probeert het nu anders: "In Ireland, many racism, you good person no racist, you ghelp people, I see. Good Christian! Now you дать 20 lari!". Van twee lari wil hij niks weten, dus ik ben er inmiddels wel klaar mee. "Butte ehh, Georgia nice country! Ireland no!", ik reageer met dat ik ooit één middag in Ierland ben geweest. "Ehhh HA-HA! I euhh, JOKE you know, is funny! Ehhhh..". Inmiddels heb ik echt het idee met Borat-from-Kazakhstan te staan praten dus ik antwoord "...NOT!". Hij staat er als een boer met kiespijn bij nu, kortom, het ideale moment om het af te sluiten want ik kan m'n lach niet meer inhouden. Ik kan het niet laten om even hard te roepen: "IS NICE! HIGH FIVE!".

Even later strijk ik neer bij een soort Italiaans restaurant, met Kuba's theorie in m'n achterhoofd dat je een pizza moeilijk kunt verknallen. Om zeker te zijn van ook nog wat smakelijk vocht erbij, bestel ik West-Georgische perenlimonade. Zowaar is de pizza nog hartstikke goed ook. Teruglopend naar het hostel loop ik met opzet nog eens langs het plein waar ik die Borat tegen kwam, maar hij is nu helaas weg. In het hostel vertel ik het personeel erover, kennelijk zijn er wel meer van die debielen in ქუთაისი/Kutaisi. In de avond zie ik dat de weersvoorspellingen niet bepaald gunstig zijn voor თბილისი/Tbilisi en ქუთაისი/Kutaisi: Tot -9 aan toe! West-Georgië is al helemaal niet voorbereid op zulke kou, zo ook het hostel waar ik zit: Er is één klein gaskacheltje waar we met z'n drieën bovenop zitten. Het gevolg is wel dat het gas maar aan één aansluiting gebruikt kan worden: Verwarming, of warm water, niet tegelijk. De keuze is voor mij snel gemaakt: Door naar ბათუმში/Batumi, waar het in ieder geval boven het vriespunt blijft! Via Booking.com regel ik een hotel voor twee nachten waar een verwarming op de kamer zou zijn.

Afbeelding
48. Zit je in ქუთაისი/Kutaisi, tref je ook nog een luchtverfrisser aan met zo'n naam.
Laatst gewijzigd door Accelerat op Ma 08 Feb 2016, 01:29, 1 keer totaal gewijzigd.
Να πάμε, върви, живей!

Gebruikersavatar
Accelerat
Berichten: 43
Lid geworden op: Ma 23 Nov 2015, 22:01

Re: [GE] Stedentriade, of: Dichtgesneeuwde subtropen

Berichtdoor Accelerat » Ma 08 Feb 2016, 01:22

25-01-2016: ქუთაისი/Kutaisi - ბათუმში/Batumi
Tegen een uur of 11 heb ik alle moed bij elkaar geraapt om mijn warme bed te verlaten. In de ochtend zijn de kranen weer even van gas voorzien, dus ik schiet snel de badkamer in waar het ruim -5 is. Uiteraard wordt het water ook maar half warm. Al m'n spullen terug ingepakt en een ontbijt bestaande uit het fruitrestant van de markt van თბილისი/Tbilisi en vooral vastgelijmd zijn aan de verwarming, besluit ik in de loop van de middag de marshrutka naar ბათუმში/Batumi te pakken. Eerst nog wat in ქუთაისი/Kutaisi ronddolen.

Afbeelding
49. Een of ander monument voor een dichter. Het doet vrij Sovjetachtig aan, zeker met de buitenproportioneel grote handen.

Al snel heb ik de indruk dat ik richting ქუთაისი/Kutaisi-II wandel, het trein- en busstation. Ondanks dat ik geen bagage heb, wil ik er toch even naartoe wandelen, onder het mom dat ik dan nog op m'n gemak de rest van de stad kan zien. Ik loop tussen de flats, afgewisseld door verlaten Sovjetkoloniale gebouwen met hier en daar een half afgebouwd hostel (tip: Kijk goed voor je een hostel boekt in ქუთაისი/Kutaisi, er zijn echt bouwvallen...).

Afbeelding
50. Vermoedelijk een West-Europese getunede uit 2000?

Afbeelding
51. Georgisch communistische graffiti

Bij ქუთაისი/Kutaisi-II aangekomen sta ik mij echt te verbazen over wat voor ongelofelijke bende ze hier hebben weten te creëren: Men neme een typische Kaukasische markt (al chaos op zich), zet er ruim honderd marshrutka's met verschillende bestemmingen tussen en een paar mensen die wat door megafoons in het Georgisch brallen, afgewisseld met wat boxen die veel te hard Noord-Kaukasische kwaliteitsmuziek afspelen. De moed zakt met echt in de schoenen om straks mijn marhsrutka te vinden. Het feit dat alle bestemmingsbordjes alleen in het Georgisch zijn, helpt niet bepaald. Oh ja, en er zou ergens tussen die zooi ook nog een treinstation moeten zitten. Ik heb het niet gevonden. Ik ben de chaos beu en wil m'n tas gaan halen in het hostel en weg uit ქუთაისი/Kutaisi.

Afbeelding
52. Ik heb even goed met m'n ogen geknipperd toen dit kwam voorgereden als stadsbus.

Afbeelding
53. Regelrecht jeugdsentiment deze bussen!

Terug in de zooi van ქუთაისი/Kutaisi-II, maar nu met m'n backpack, heb ik het geluk dat de marshrutka naar ბათუმში/Batumi helemaal vooraan staat. Leeg voorlopig, dus het wordt eindeloos wachten...

Afbeelding
54. Maar tenminste met uitzicht op een druk kruispunt waar genoeg te zien valt. Zoals deze marshrutka met vijf matrassen bovenop gebonden. Er zal een Georgische familie goed slapen.

Afbeelding
55. En dan komt er een marshrutka uit ბათუმში/Batumi net binnen. Gezien de bevroren staat van die wagen, zal die rit nog wat gaan worden...

Eenmaal ქუთაისი/Kutaisi uit werd er meteen plankgas gegeven richting აჭარის/Adzjarië. Een half uur buiten de stad passeren we ქუთაისი/Kutaisi Airport ook nog, wat naar mijn gevoel wel érg ver van ქუთაისი/Kutaisi ligt, niet ideaal wetende dat de meeste vluchten er in het holst van de nacht arriveren. Na anderhalf uur rijden we de bergen in en ligt er hoe verder we komen, steeds meer sneeuw.

Afbeelding
56.

De huizen die we passeren nog in Georgië zijn in vreselijke staat, maar als we აჭარის/Adzjarië eenmaal zijn in gereden is het verschil op z'n minst opmerkelijk te noemen: De regelrechte krotten zie je nergens meer. Al snel passeren we een megapretpark in the middle of nowhere en plots rijden we al langs de Zwarte zee. Al snel zitten we in ქობულეთში/Kobuleti.

Afbeelding
57. Aan het beeld van palmbomen in de sneeuw moet ik nog erg wennen.

De weg verder naar ბათუმში/Batumi is over de half dichtgesneeuwde Adzjarische snelweg met o.a. een splinternieuwe tunnel halverwege. De gedachte blijft raar dat dit Georgisch grondgebied is. De laatste paar kilometer gaan over flinke haarspeldbochten, maar de marshrutkachauffeur doet gelukkig rustig aan. Ruim twee uur later als gepland staan we uiteindelijk in ბათუმში/Batumi.

Afbeelding
58. Welkom in subtropisch ბათუმში/Batumi mensen!

Al vrij snel heb ik het hotel gevonden. Ik steek al meteen een hele litanie in het Engels af tegen die vriendelijk ogende opa in het hotel, maar die pakt al snel een telefoon en belt iemand die Engels spreekt. De hoteleigenaresse staat mij vriendelijk te woord aan de telefoon en legt alles uit, pas als al mijn vragen beantwoord zijn laat ik doorschemeren dat ik een beetje Russisch kan en dan steekt opa van wal: "Wij, Georgiërs en Nederlanders, zijn broeders van elkaar! Een band enkel versterkt door Sandra Roelofs en het uitstekend functioneren van Georgisch-Nederlands zakenleven. En dat al die decennia lang, tot in de oorlog aan toe, toen...", ik vul aan: "Toen op het eiland Texel de Georgische opstand plaatsvond". En toen kon ik níks meer verkeerd doen bij de opa! Hij liet mij de uitstekende kamer zien en legde alles nog eens in sneltreinvaart in het Russisch met een flink Adzjarisch accent uit, wat ik met moeite kon volgen.
De kamer was voorzien van alle gemakken, waar ik tot nu toe deze reis enkel over kon dromen: Een ruim tweepersoonsbed, een eigen badkamer met warme - en niet verstopte douche, een TV met onmogelijk veel Georgische, Russische en Turkse zenders, en...

Afbeelding
59. een karaf met chacha, een karaf met Adzjarische wijn en wat Adzjarische mandarijnen van eigen kweek: "Аджарские бананы!", Adzjarische bananen, voegde de opa nog trots toe.

Na een uur dood op bed te hebben gelegen, realiseerde ik dat ik nog moest gaan eten. Bij de receptie kwam de opa al meteen op mij af gerend: "Kijk, daar en daar kun je heel erg goed eten, dit en dat zus en zo is er te zien! Maar wacht, voor je gaat... Hef even een glas chacha: VIVA HOLLANDIA!", "საქართველოს გაუმარჯოს!" antwoord ik in m'n beste Georgisch ("Proost op Georgië!"). En weer had ik oneindig veel punten gescoord bij de beste man.

Afbeelding
60. Buiten op straat was het inmiddels lekker oeveloos door aan het sneeuwen.

Afbeelding
61. Vol ongeloof struin ik rond door de straten van ბათუმში/Batumi, zowel door de sneeuw als de belachelijke gebouwen. Zoals hier het piazza, een zogenaamd Italiaans plein.

Aan de centrale boulevard van ბათუმში/Batumi zie ik uiteindelijk een Turks-Adzjarisch restaurant wat er best prima uit ziet. Ik ga zitten en laat doorschemeren dat ik geen Georgisch spreek. Er wordt zowaar een serveerster opgetrommeld die Engels spreekt en lang zit te rommelen met de kaarten. "A menu in Russian is also fine for me", "No sir, here we do not speak Russian, it's so much better to communicate in English". ...Op dat moment stappen er twee Russen binnen en schakelt ze direct over naar Russisch. Via een plaatjesmenu wijs ik willekeurig wat aan, om bij de helft te horen dat ze het niet hebben. Uiteindelijk tref ik een bord aan met twee spiezen kebab op Adzjarische wijze, een hoop lavash-brood, groente, bloedrijst en een gegrilde groene paprika. Het smaakt echt voortreffelijk, ik kan iedereen de Karabak Gürcistan van harte aanbevelen, die overigens ook in თბილისი/Tbilisi schijnt te zitten en overal in Turkije.
In de avond wandel ik nog wat rond bij de strandpromenade, ofja, ploeg door de sneeuw. Want het blijft maar sneeuwen. Er ligt zeker al een goede 30 cm.

Afbeelding
62. Als ik langs een park loop, wat in eerste instantie donker en verlaten lijkt, hoor ik plots muziek. En dan wel de sirtaki. Het blijkt zo'n muziek-fontijn te zijn op het "Europa Plein". Het is echt een belachelijke vertoning, want na de sirtaki volgt één of ander eurotrash nummer uit de jaren '90, met daar weer Wagner achteraan.

Afbeelding
63. Een Griekse tempel uit het jaar 2015.

Afbeelding
64. Het strand ziet er inmiddels meer uit als een groot slagveld: Het strand is compleet wit en alle zomerse strandtentjes zijn kapot gewaaid of bezweken onder het pak sneeuw.

Rond half elf begint het echt jachtsneeuw te worden, zag ik geen hand meer voor ogen en heb behoorlijk veel moeite moeten doen om het hostel terug te vinden. Inmiddels was ik wel een beetje klaar met de sneeuw eerlijk gezegd. Als een regelrechte sneeuwpop stapte ik het hotel weer binnen. "VIVA HOLLANDIA! VIVA KAZAKHSTAN! საქართველოს გაუმარჯოს!", ja, de hotelopa kreeg wel weer meteen een glimlach op m'n gezicht. Pas tegen de nacht leek het minder te gaan sneeuwen.

Afbeelding
65. Ideale tijd om nog even een foto te maken van de Adzjarische vlag!

Afbeelding
66. Evenals de rest van het uitzicht vanuit m'n hotelkamer.

Het bed ligt in ieder geval heerlijk, maar m'n slaap wordt toch een aantal keer door onweer verstoord midden in de nacht. Stiekem hoop ik dat alle sneeuw in één nacht weg is. De weerapp op m'n telefoon voorspelt zon en 4 graden morgen.

26-01-2016: ბათუმში/Batumi
Rond 10:30 stap ik m'n bed uit en trek ik de gordijnen open. En wil ik ze het liefst weer dicht doen. Er. ligt. 1. meter. sneeuw. Er rijdt geen enkele auto en de luchthavens in de buurt zijn dicht. Na het nodige inwendige gescheld, pak ik toch m'n paraplu, tas en camera mee. Beneden wordt ik echter meteen weer opgevrolijkt door de hotelopa. "Ach joh er zullen vast wel treinen rijden morgen, reken maar dat ze alles op alles zetten om de Azerische olie naar ბათუმში/Batumi te krijgen!".

Afbeelding
67. De hoeveelheid sneeuw is echt absurd. Je kan ook echt amper lopen in ბათუმში/Batumi.

Bij het loket in ბათუმში/Batumi zelf (het treinstation ligt ruim 10 kilometer buiten de stad) bestel ik een treinticket naar თბილისი/Tbilisi voor de volgende dag. Ik blijk een van de laatste 1e klas tickets te hebben. De lokettiste zit me schaapachtig aan te kijken als ze mijn ticket overhandigt: "...maar even serieus, hoe denkt u op het station te komen morgenvroeg? Hoe bent u überhaupt hier gekomen?!". "Misschien per taxi?", "Ik denk dat u het meeste aan een hondenslee zult hebben. Succes...". Dat belooft morgen... De moed is mij echt in de schoenen gezonken.

Afbeelding
68. Een van de vijf oude gebouwen in heel ბათუმში/Batumi, of zo.

Afbeelding
69. De zonnige Adzjarische truttige toerisme-posters steken schril af met de sneeuwige werkelijkheid.

Afbeelding
70. Het strand is voorlopig nog volledig onbereikbaar, net als de muzakfontijn.

Afbeelding
71. Een paar Amerikanen hadden hier hun busje geparkeerd, maar hebben bij het zien van dit tafereel maar meteen rechtsommekeer gemaakt en nog een nacht in hun hotel geboekt.

Afbeelding
72. Bij de universiteit aangekomen, blijken tot mijn grote verbazing alle colleges feestelijk door te gaan. Studenten ploegen massaal door de sneeuw heen om er te komen, maar als je van buiten het centrum komt kun je het denk ik wel vergeten.

Afbeelding
73. Inmiddels is er een sneeuwschuiver gepasseerd, maar het sneeuwt eigenlijk al direct weer dicht.

Even later is er weer een flinke bui jachtsneeuw waarbij ik geen hand meer voor ogen zie. Zoals een verdwaalde en uitgedroogde ontdekkingsreiziger in een woestijn een oase vind, meende ik als Brabander een fata morgana waar te nemen in de vorm van een bàààkskestent, en het blijkt zowaar een echte oase in deze witte woestijn met jachtsneeuw te zijn: Een Westerse koffiezaak! Tegen de verwarming aangeplakt is de euforie compleet als de kaart zowaar een uitgebreid scala aan Italiaanse biedt. Met een broodje erbij kom ik terug op temperatuur en een halve liter Georgisch Borjomi mineraalwater later, ben ik weer het mannetje. "De remedie voor een kater, vermoeidheid, koudheid, een gebroken hart, griep, kortom alles! En als dat niet werkt: Gewone medicijnen.", zweerde een Georgiër mij eens. Even later komt er nog een man de zaak binnen en ik schatte hem in eerste instantie als Nederlander in, maar aan z'n Engels accent bleek hij Duitser te zijn. Hij schrikt op als ik 'm in het Duits aanspreek. Het blijkt een lotgenoot te zijn: Ingesneeuwd in ბათუმში/Batumi! Terwijl het voor mij eigenlijk niet zoveel uit maakt of ik hier nog een week vast zit, is het voor de Duitser anders: Die had op dit moment bij een rechtzaak aanwezig moeten zijn als advocaat in Istanbul. "Zwangsurlaub", merkt hij lachend op. We kletsen wat en even later scheiden onze wegen zich weer, hij mag zich weer als een soort gevangene gaan melden bij het hotel om daar voor de negende keer de "onverwachte" mededeling te krijgen "dat het vliegtuig voorlopig nog niet vertrekt".

Afbeelding
74. Een goede graadmeter voor de ernst van de sneeuw: Zelfs de markt is dicht!

Afbeelding
75. De Georgische alfabet-DNA toren. Volgens Sakashvili is het Georgische alfabet het DNA van de Georgiërs. Of zo iets.

Afbeelding
76. აჭარის/Adzjarië is wel echt een schitterende regio! Typerend is ook dat de zon nu even door komt en meteen donderen de meters sneeuw van de daken op de straten. Het is levensgevaarlijk om over stoepen te lopen.

Afbeelding
77. Sommige straten komen een beetje tot leven. Vooral kinderen hebben echt de tijd van hun leven!

Afbeelding
78. Dit is een draaimolen in een flat verwerkt, als het niet nóg Adzjarischer kan: Het ding is verroest, de bouwwerkzaamheden staan stil en vermoedelijk kan deze draaimolen nooit draaien.

Afbeelding
79. Het Europa-plein van ბათუმში/Batumi. Nadat ik deze foto heb gemaakt, wordt ik gelijk aangeschoten door de TV zender van de Adzjarische republiek om in het Russisch een interview af te nemen tot mijn grote verbazing. In mijn steenkolenrussisch vertel ik dat het mijn eerste keer აჭარის/Adzjarië is, ik het een prachtige regio vind maar ik sneeuw niet bepaald had verwacht. "En wanneer reist u verder?", "Morgen heb ik een trein. Misschien dat ik het per taxi haal, misschien ook niet. Misschien wel een week ingesneeuwd in აჭარის/Adzjarië?". "Ah joh, je bent in აჭარის/Adzjarië, alles komt goed!", sluit de journaliste af. Tot zover mijn -overigens taalkundig weinig florissante- TV debuut in Republiek აჭარის/Adzjarië.

Afbeelding
80. Inmiddels is het park naar het strand een beetje begaanbaar. Zie hier een bamboe-plantage.

Afbeelding
81. En een sneeuwpop met bamboe-arm.

Afbeelding
82. Ondanks dat ik al heel de dag tussen de besneeuwde subtropische flora loop, is de verbazing blijvend...

Afbeelding
83. Een exotisch wisselkantoor.

Afbeelding
84. Nog meer ingestorte strandtenten.

Afbeelding
85. Een van de toppunten aan architectonische wansmaak in de voormalige Sovjet-Unie blijft toch wel visrestaurants in de vorm van een schip gebouwd.

Terug in het hotel drink ik een kop thee met een Turkse gast uit Alanya die in een van die vreselijke all-in hotels werkt waar de simpele Nederlander graag naartoe gaat in hoogzomer. Z'n afschuw verpakt hij in afgewogen woorden en het duurt ook niet lang voordat hij vertelt dat hij naar აჭარის/Adzjarië wil gaan verhuizen om zelf een hotel te openen met z'n Kazachstaanse vrouw: "Dat is tegenwoordig allemaal makkelijk geregeld, Georgië is een aangenaam en tolerant land en daarom wij zien hier graag onze kinderen opgroeien. Veel beter als in.. het... euh.. vrese- nee, hoe zal ik het zeggen... Ik zeg maar gewoon 'Alanya'! Overigens moet u beslist de Turkse noordkust bezoeken!".

In de loop van de avond ga ik nog op zoek naar een Georgisch restaurant dat de hotelopa mij aanraadde, maar ik kon het helaas niet vinden. Uiteindelijk beland ik bij een restaurant waar Timon91 het nog over had, de მაჭახელა სამიკიტნო/Machakhela Samikitno. De kaart komt mij erg bekend voor en plots valt het kwartje: Deze zit ook in თბილისი/Tbilisi! Ik bestel gegrilde aubergine met granaatappel-walnotenpasta als voorgerecht en een khachapuri met paprika en ham en ბათუმში/Batumi-bier. Het smaakt allemaal perfect! Alleen een beetje jammer dat er een man op een keybord staat te rammen en er vreselijk slecht bij zingt. Op dat moment zijn twee Georgische meisjes de amuzikaliteit beu: Eentje pakt er een panduri bij en gaan met z'n tweeën liedjes spelen tussen het eten door, de keybordmuzikant blijft echt nergens meer. Intussen gaat heel het restaurant los. Het valt het beste te vergelijken met het het ტრიო მანდილი/Mandili trio: https://youtu.be/IbsQJBxICN0?t=13s

27-01-2016: ბათუმში/Batumi - თბილისი/Tbilisi
's Ochtends rond 06:30 gaat m'n wekker, snel douchen, aankleden en m'n zooi inpakken. Half uurtje later staat de taxi klaar: Het hotel heeft een flinke Jeep voor mij geregeld, opdat ik zeker bij het treinstation zal komen. De terreinwagen komt met veel pijn en moeite op de doorgaande weg, maar een half uur later komen we dan toch bij het treinstation uit. Het is dan ook een hele opluchting om er daadwerkelijk een passagierstrein klaar te zien staan.

Afbeelding
86. Het treinstation van ბათუმში/Batumi ligt 10 km van het centrum af en is recentelijk pas opgeleverd. Er zou een shoppingcenter in zitten, maar het is vooral een grote witte, lege balzaal.

Aanvankelijk zou ik een gangplaats hebben, maar met de ervaringen van eerder die week in m'n achterhoofd ging ik bij een perfecte raamplek zitten. De trein die ik vandaag heb is de Georgische "hogesnelheidstrein", foto volgt. Het 1e klas interieur zit heerlijk ruim en is die paar lari echt dubbel en dwars waard. De trein vertrekt stipt op tijd en rijdt stapvoets over het spoor dat in staat van ontbinding verkeerd naar მახინჯაურში/Makhinjauri, het voormalige eindstation voor ბათუმში/Batumi. Daarna wordt er wel iets harder gereden. Het stuk naar ქობულეთში/Kobuleti langs de Zwarte Zee is echt schitterend, maar het is nog dusdanig donker dat foto's maken zinloos is.

Afbeelding
87. Onderuit gezakt in de 1e klas, Georgisch muziekje in, Adzjarische bergen, ik voelde me even de koning te rijk gedurende een paar uur.

Afbeelding
88. Omdat treinen fotograferen zo gevoelig ligt in Georgië, heb ik vanuit de trein maar wat geprobeerd. Deze locomotieven zijn in Georgië gebouwd in de laatste jaren van de Sovjet-Unie.

Afbeelding
88A.

Afbeelding
89. De laatste sneeuw van de reis.

Afbeelding
90. Even zwaaien naar Zuid-Ossetië

Afbeelding
91. In de buurt van Gori kwamen we nog een of ander interessant bouwwerk tegen van het type "...alleen op de Kaukasus".

Afbeelding
92. Zuid-Ossetische pre-shashlik aan het grazen.

Afbeelding
93. De compleet gesloopte spoorlijn van (de tevenshuidige Zuid-Ossetische hoofdstad) Tskhinvali naar თბილისი/Tbilisi.

Afbeelding
94. Vrij typerende samenvatting van Georgië..?

Afbeelding
95. Aangekomen! Deze "hogesnelheidstrein" bracht mij in ruim 5 uur van ბათუმში/Batumi naar თბილისი/Tbilisi, ongekend snel voor Kaukasische begrippen, ondanks dat we slechts een keer 105 km/h hebben gereden en de rest van de tijd nog niet eens 60 km/h.

Eenmaal aangekomen in თბილისი/Tbilisi ben ik echt opgelucht; ik kan m'n vlucht gaan halen. Bij het uitstappen wordt ik meteen overvallen door taxi-Adnan's die me tegen woekerprijzen willen vervoeren, ik heb immers mijn "IK-BEN-TOERIST"-zwaailicht op m'n rug in de vorm van een backpack. Ik antwoord in het begin nog "Nee dank u, ik neem de metro, fijne dag nog!", maar als er eentje door blijft zeuren ben ik er klaar mee: "Hé meneer! Kijkt u eens, wat is dit?", "Een pasje!", "Heel goed! En wat voor pasje? Wat kan meneer de toerist hier mee doen?", "Het openbaar vervoer nemen", "Jaaa! Helemaal goed, deze toerist pakt de metro! Goed zo, misschien begrijpt u nu wat ik ga doen!" En ik duik de metro in...

Terug in het hostel heb een hoop uit te leggen aan het hostelmeisje, maar ze is al lang blij dat ik levend terug gekeerd ben (ze wist immers dat ik een toestemming had om eventueel Abchazië in te gaan). Er is nu ook een andere gast, een Pool die toevallig het riet heeft gedekt bij een boerderij twee straten van mijn ouderlijk huis. Met het geld dat hij echter daarmee verdient heeft, zet hij nu een toerismebureau op poten in Georgië. Aardige kerel! In de loop van de middag wandel ik de stad weer in, doe nog een bàààkske op de Rustaveli boulevard en doe een poging tot churchkhela te kopen op de markt, dit keer lukt het in een keer goed. Gevolgd door een lesje Georgische geografie en Georgische taal, als ik het prima doorsta krijg ik staande ovatie: "გაუმარჯოს ნიდერლანდების!" ("Lang leve Nederland!")

Die avond strijk ik nog een keer bij de თბილისი/Tbilisise vestiging van მაჭახელა სამიკიტნო/Machakhela Samikitno, wederom een uitstekend avondmaal. Terug in het hostel was mijn plan om mijn foto's uit te gaan vlooien, een rustige avond te hebben en vroeg te gaan slapen. Maar Georgië zou Georgië niet zijn als ik op dat moment niet uit wordt genodigd door een groep Georgische vrienden 'voor een glas chacha'. Voor ik het door heb zit ik aan een tafel, met een glas doorzichtige vloeistof voor me, neemt de tamada het woord (...in het Georgisch) gedurende 5 minuten, waarvan ik enkel de woorden "goede man", "Nederland" en "proost" begrijp. Het is de bedoeling dat het in een keer achterover geslagen wordt. Uiteraard is het allemaal zelfgestookt met een onbekend percentage alcohol. Een tweede, derde en vierde toost volgen snel. Ik raak aan de praat met een jongen die in Oekraïne heeft gewerkt, maar z'n Engels is zo belabberd dat ik voorstel om Russisch te spreken "ondanks dat het gevoelig ligt". Hij bloeit helemaal op: "Ik heb op een Russischtalige school gezeten! Niks mis met die taal!" Even later vraagt een meisje of ik wat over Nederland wil vertellen; om te beginnen deel ik maar stroopwafels uit en met succes, zonder een woord te hebben gezegd over Nederland vinden ze het allemaal al prachtig. "Schropwafel and Sandra Roelofsi, we love Netherlands!!". Inmiddels is een nieuw hervuld mineraalwaterflesje uit de koelkast gekomen met nog sterkere chacha. Inmiddels gaat het als een lopend vuurtje door de ruimte dat ik in ქუთაისი/Kutaisi ben geweest "WOJOO!! DAAR KOM IK VANDAAN EN JIJ BENT ER GEWOON GEWEEST! Laat ons daarom nu een toost uitbrengen op de vrouwen van ქუთაისი/Kutaisi, en je hebt zelf kunnen zien waarom!". Adzjarische rachuli's klinken door de ruimte en er wordt volop gedanst. Na veel aandringen geef ik de Kaukasische dans een poging, maar het is zo dramatisch dat ik meteen weer opgeef. De volgende hervulde mineraalwaterfles is nu boven gekomen, die gelukkig maar vrij zwak is qua alcoholpercentage. Een op en top gezellige nacht, maar tegen 04:00 en een poging tot huwelijksarrangement, vind ik het wel mooi geweest. Het is immers al een dag van ruim 22 uur, ik bedank iedereen, ga terug naar het hostel en duik ik m'n bed: Ik wil Georgisch leren.

28-01-2016: თბილისი/Tbilisi - Schiphol
In de loop van de ochtend word ik wakker tot m'n grote tevredenheid zonder enige vorm van kater wakker. Ik scharrel m'n spullen bij elkaar, regel dat ze nog even mogen blijven staan in het hostel, want het vliegtuig gaat pas eind van de middag. Deze ochtend wilde ik gebruiken om Georgië-souvenirs te kopen. Een vlaggetje rijker en later op de Rustaveli-boulevard ook nog een koelkastmagneet rijker, duik ik in een marshrutka naar de Chavchavadze-boulevard om boekwinkels langs te gaan voor een vriend die een boek over de Georgische geschiedenis zoekt.

Afbeelding
96. Poes!

Het is even zoeken naar een goede boekwinkel, maar uiteindelijk heb ik er een gevonden. Het assortiment is vrij gelimiteerd en is helaas ook weer een toonbeeld van Georgië: Niks is te bestellen en er is bijna niks op voorraad. Met veel pijn en moeite vind ik een zeer gelimiteerde cursus Georgisch. Inmiddels is het rond het middaguur en heb ik helaas geen tijd meer om langs de markt bij he[t station te gaan voor een pakket churchkhelas te halen voor vrienden en familie. Terug in de marshrutka naar de Rustaveli-boulevard, besef ik mij plots wat voor vis ik mij eigenlijk in het water voel hier in თბილისი/Tbilisi; geen enkele andere buitenlander die zich zomaar in de stadsmarshrutka's van თბილისი/Tbilisi zou begeven. Bij een lunchroom haal ik een soort Noord-Koreaanse hamburger op basis van broodje+plak ondefinieerbare worst+ondefinieerbare kaas, die uiteindelijk hartstikke lekker blijkt te zijn. Voor de terugvlucht koop ik nog een Mingreelse khachapuri. Aan de Apkhaseto straat loop ik nog willekeurig een drankenzaak binnen voor een fles Georgische cognac. Het blijkt echter een speciaalzaak te zijn. De verkoper spreekt uitmuntend Engels en neemt m'n verzoek dan ook erg serieus: Uiteindelijk loop ik tevreden met een fles 5 jaar oude Kvareli-cognac naar buiten.

Afbeelding
97. De banja van თბილისი/Tbilisi.

Terug in het hostel herpak ik mijn bagage nog voor een laatste keer en doe ik om alle flessen een sok, op aanraden van tsaarmartijn. Ik neem afscheid van het personeel en vertrouw ze toe dat ik het liefst deze zomer nog terug wil komen. Op de Rustaveli-boulevard pak ik de marshrutka naar de luchthaven, wat echt een eindeloze rit is. Het is echt veel sneller om de metro naar Samgori of Varketili te pakken en daar pas op de marshrutka te stappen. De luchthaven is ook echt een grote puinzooi, eerst een bagagecheck voor iedereen, dan pas sta je in de vertrekhal. Mijn vlucht van Ukraine International wordt ingecheckt naast die van S7-airlines. En daarvoor staat één zee aan reizigers zonder enige structuur. Na een kwartier met m'n handen in het haar te hebben gezeten, is het plots leeg bij Ukraine International, tot mijn grote verbazing hebben die hun zaakjes hier zowaar op orde! Ik check in en wil achter alle controles nog een flesje water kopen, wat onmogelijk hier lijkt te zijn. Na lang zoeken kan ik ergens een flesje water krijgen (wat onder de toonbank stond) voor een absurde prijs. Tevens is თბილისი/Tbilisi Airport één grote rookruimte, wat eigenlijk ontzettend smerig is. De luchthaven was tien jaar terug ontzettend modern en helemaal uit glas gemaakt. Vandaag de dag is het glas van het dak compleet verkleurd door alle rook en is het zonlicht geelbruinig wat binnen komt.

Afbeelding
98. Ik ben dan ook zowaar blij om mijn paupermaatschappij te zien!

Ik stuif zo snel mogelijk het vliegtuig binnen, omdat ik weg wil van die vreselijke luchthaven. Uiteraard heb ik -wederom- een zitplaats met een kwart raam. Zucht.

Afbeelding
99. Het uitzicht was nog best aardig namelijk.

Inmiddels heeft er een man naast mij plaatsgenomen die aanvankelijk een soort lopende tabakswalm is. Hinderlijk, maar te overleven... Maar als na 10 minuten de tabakswolk is opgeklaard ga ik haast over m'n nek van de rest van de geur die hij bij zich draagt. Uiteraard is het luchtventiel boven mij muurvast. Fuck. My. Life.

Afbeelding
100. ნახვამდის საქართველო! Tot ziens Georgië!

Met gepast geld bestel ik zo snel mogelijk een halve liter Lvivske bier en houd ik mijn gezicht constant naar het raam gericht en zo is het nog redelijk te doen. De vlucht is echt niet vooruit te branden naar mijn idee... Eenmaal op Киев/Kiev aangekomen duurt het ook eeuwen voordat de luchtbrug is aangesloten en we eruit kunnen. "....ZUURSTOF!", flap ik eruit als ik ein-de-lijk uit het vliegtuig kan. De anderhalf uur overstaptijd is snel voorbij, onder andere dankzij de Mingreelse khachapuri die ik eerder vanmiddag had gekocht.

Afbeelding
101. En dan de laatste vlucht: Met een Embraer-190! Hier keek ik erg naar uit, ik heb nog nooit met een relatief klein toestel gevlogen.

Met een kwartier vertraging rollen we de startbaan op, stuwen de motoren volle kracht vooruit en zo schieten we al snel als een raket de lucht in, fantastisch apparaat die Embraer! De stoelen zijn hemels na al die afgetrapte Boeings van Ukraine International. Ik raak in gesprek met een Nederlandse zakenman naast me die geheel toevallig in Киев/Kiev werd gestationeerd, tot z'n grote verbazing. Maar hij had het er erg naar z'n zin en vond het heerlijk samenwerken met Oekraïners, nadat hij jaren met stugge Duitsers had samengewerkt. Eenmaal terug bij Schiphol landden we op de Polderbaan en zo hadden we al snel een half uur vertraging te pakken. Tsja, ach... We stappen met z'n allen uit en volgen de bordjes richting "ARRIVALS", om vervolgens voor een dichte deur te staan. Wat is dit dan?! De zakenman stelt voor om via de E-pier te gaan lopen, maar halverwege komen we een paar pannenkoeken tegen van de beveiliging die ons terug sturen en vervolgens spoorloos zijn. We staan vast in niemandsland en er is geen personeel. "...als dit in Киев/Kiev zou gebeuren, oké, maar Schiphol?!", merkt een Oekraïner op. Een kwartier later komt het boordpersoneel aangemarcheerd van Ukraine International. We besluiten er met z'n 80'en achterna te lopen en met resultaat: Geen enkele beveiliger durft ook maar iets te zeggen tegen het (toneelspelend chagrijnige) Ukraine International personeel, fantastisch. Na een kilometer lopen voor m'n bagage, twintig minuten op de trein moeten wachten, moet ik echt heel veel moeite doen mezelf wakker te houden. Eenmaal thuis kom ik er vervolgens achter dat mijn backpack echt als een boksbal is gebruikt op თბილისი/Tbilisi, Киев/Kiev of Schiphol, want een wijnfles is compleet vermorzeld. Tenminste zitten alle scherven in één sok, maar de helft van de meegenomen kleren is besmeurd met wijn.

Uiteindelijk zijn de kleren nog wel gered, is de cognac en de ministerie-wijn gelukkig nog heel! Georgië heeft mij -wederom- heel erg positief verrast, een óngelofelijk mooi land met óngelofelijk lieve en gastvrije mensen. Kan het iedereen van harte aanraden om er heen te gaan, al is het alleen al voor het eten. :-)
Να πάμε, върви, живей!

Gebruikersavatar
isadora
Berichten: 2065
Lid geworden op: Zo 13 Nov 2011, 14:14

Re: [GE] Stedentriade, of: Dichtgesneeuwde subtropen

Berichtdoor isadora » Ma 08 Feb 2016, 21:35

Man wat een lap tekst.
Maar wat ook onderhoudend en met humor geschreven, petje af.
Vind je foto's soms erg verrassend, sneeuw doet mooie dingen met de omgeving, brengt een beetje surrealisme.

Accelerat, ik ben momenteel te ziek meer commentaar te leveren, maar ik heb erg genoten. :pos: :pos: :pos:

Gebruikersavatar
Zugführer
Berichten: 2103
Lid geworden op: Di 04 Dec 2012, 22:52
Locatie: Maarssen-Dorp

Re: [GE] Stedentriade, of: Dichtgesneeuwde subtropen

Berichtdoor Zugführer » Wo 10 Feb 2016, 12:25

Prachtig verslag en bizarre foto's met al die sneeuw in die omgeving, een wending die ik ook niet helemaal had verwacht ;)
2015: 21564 ov-kilometers 2016 (27-11): Trein 14588 km - Bus 1339 km - Tram 19 km - Metro 18 km - Kabelbaan 5 km - Veer 3 km

webguy
OVNL-beheerder
Berichten: 7695
Lid geworden op: Zo 09 Mar 2008, 16:58
Locatie: Ede
Contact:

Re: [GE] Stedentriade, of: Dichtgesneeuwde subtropen

Berichtdoor webguy » Za 13 Feb 2016, 22:27

Duurde even om te lezen, maar leuk verhaal!
Reisinformatie/nerd


Terug naar “OV in Beeld”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten