Verjaardag
Het is vrijdagavond en tijdens een reservedienst ben ik onderweg met de Sprinter van Utrecht naar Zwolle, wanneer ik tussen Harderwijk en Nunspeet de trein controleer. Bijna helemaal voorin de trein kom ik bij een vrouw die haar kaartje geeft. Ze kijkt er wat beteuterd bij.
'Ik wil maar zeggen dat ik een beetje verdrietig ben,' zegt ze wanneer ze me haar chipkaart overhandigt. Zonder dat ik naar verdere uitleg hoef te vragen, vertelt ze de reden:
'Nu moet ik helemaal via Zwolle naar Enschede reizen.'
Er zijn geplande werkzaamheden, waardoor er inderdaad geen treinen rijden tussen Amersfoort en Apeldoorn. En op de een of andere manier is ze dan ook nog bij mij in de Sprinter terecht gekomen. Ik vraag haar of ze de reis niet vooraf had gepland, dan had ze er rekening mee kunnen houden.
'Ja, nee. Wanneer moet je zoiets plannen?' is haar reactie.
Mijn uitleg dat tien dagen voor vertrek alles in onze reisplanner staat vermeld aan werkzaamheden mist volledig zijn doel.
'Tien dagen? Ik plan zoiets in mijn hoofd. En nu mis ik dus ook nog het verjaardagsfeestje.'
Haar reactie bevreemd me; als je toch weet dat je naar een feestje moet... Dus dat zeg ik ook hardop:
'Maar, u wist toch wanneer u naar dat feestje zou gaan?'
'Het is míjn verjaardag...' rolt de aap uit de mouw.
Het kwartje valt bij mij, dus ik gooi het gesprek over een andere boeg:
'En hoe jong bent u geworden als ik vragen mag?'
'Zevenenzestig,' verzucht de vrouw. 'Ook dat nog...'
Waarop ik zeg dat dat een mooie leeftijd is. Ze zucht nog even verder:
'U kunt er ook niks mee verder, maar ik moest even mijn ei kwijt.'
Voor dit soort momenten heb ik dan een geheim wapen; ik geef de vrouw een tegoedbon voor de Kiosk.
'Het is geen taart,' zeg ik er maar bij, 'maar dan kunt u straks als u in Zwolle bent wat lekkers voor uzelf uitzoeken bij de Kiosk.'
'Ja, ik heb een kwartier om over te stappen, dus dat moet wel lukken.'
Ik feliciteer haar nog even met haar verjaardag en wens haar alsnog een fijne avond toe.
![Afbeelding](https://i.imgur.com/Mxsi5Mv.jpg)
9 euro
Op een woensdagavond ben ik met een Sprinter onderweg van Eindhoven naar Deurne. Toen ik aan mijn controleronde begon, zag ik verderop in de trein iemand opstaan en naar het toilet wandelen. Verder heeft iedereen een kaartje, dus wanneer we in Helmond Brandevoort aankomen loop ik nog eens terug naar het toilet, dat inmiddels weer vrij is. Ik zie een man zitten die er daarvoor niet zat en die ook niet in Brandevoort in is gestapt. Ik vraag hem naar zijn kaartje.
'Hab keine Karte,' zegt de Duitse man die er wat groezelig uitziet.
Ik vraag hem om een identiteitsbewijs. Hij begint te zoeken in de stoffen tas die hij op de stoel naast hem heeft liggen. Hij pakt een pakje peuken en haalt uit het cellofaan dat er omheen zit een gevouwen papiertje. Die geeft hij aan me.
In mijn handen zie ik een 9-eurokaartje dat bestemd is voor het Duitse lokale treinverkeer. En met een balpen is daar een naam opgeschreven. Ik schiet in de lach, want ik weet meteen wat dit is; alles behalve een identiteitsbewijs. Dus dat zeg ik ook.
'Nee, dit is wel een identiteitsbewijs, kijk; hier staat mijn naam en hier staat NordRheinWestfalen, dit is een officieel document.'
Hij gebaart en wijst naar de plekken waar dit staat op het kaartje en weet me natuurlijk niet te overtuigen. Dus vraag ik hem om iets anders, maar dat heeft hij niet. Ik vraag hem hoe dat moet als de politie erbij komt.
'Daar heb ik vandaag al mee te maken gehad, die hebben me meegenomen en weer vrijgelaten.'
Dus vraag ik hem om het papier dat hij daarvan heeft meegekregen. Maar hij zegt niks meegekregen te hebben.
Dan ben ik er ook wel klaar mee. Hij zegt terug naar Duitsland te willen, maar dat gaat hem met mijn trein niet lukken. Hij mag in Helmond ‘t Hout uitstappen. Ik licht de conductrice van de volgende trein over de man in zodat ze ervan op de hoogte is wat zijn verhaal is. Met zijn 9 euro-kaartje...
Feestcoupé
Het is zaterdagavond laat en ik loop door de allerlaatste Intercity van vandaag tussen Amersfoort en Zwolle. Er zijn de nodige feesten en concerten geweest, dus de trein is nog aardig druk met een gemêleerd publiek. De nodigen die in slaap gevallen zijn of op zijn minst de ogen gesloten hebben. Stelletjes die half bij elkaar op schoot hangen en een enkeling die met zijn vrienden gesprekken voert die op dit tijdstip weinig van diepgang getuigen.
Helemaal voor in de trein is de stiltecoupé. Maar al vanaf de andere kant van de coupé kan ik horen dat het daar alles behalve stil is. Wanneer ik door de glazen tussenruit kom is er één die mijn binnenkomst opmerkt en meteen 'ssst' door de coupé schalt. De muziek die ook al wel aardig hard stond wordt prompt gedimd, de gesprekken die gevoerd werden verstommen. Ik doe niks anders dan tussen de stoelen staan en zie het geheel aan.
'Het is wel stiltecoupé hier,' zegt de jongen die de rest tot stilte gemaand en gekregen heeft een beetje bijdehand.
'Het was in overleg, hoor!' zegt een meisje opgewekt tegen mij, terwijl ze de mobiele telefoon waar de muziek uit voort kwam omhoog houdt. 'Ook het zingen.'
Ik kijk een keer de coupé rond en zie geen onvertogen gezichten. Ik heb de stemming gepeild en zeg niks anders dan:
'Maar niet vals!'
Terwijl ik weer doorloop en de tevreden gezichten in de coupé aankijk, hoor ik de jongen achter me mompelen:
'Ja, dát hadden we niet beloofd...'
Ik loop de coupé uit en hoor achter me weer dat het deze laatste rit van de dag de feestcoupé is.
Bermbrand
De zomer van 2022 was aardig droog en warm. Daar had de natuur uiteraard ook last van en de elementen beïnvloeden nogal eens het spoor. Op een maandagmiddag ben ik met een behoorlijk drukke Sprinter onderweg van Zwolle naar Utrecht. Halverwege Harderwijk roept de machinist mij op via de portofoon; hij heeft een aanwijzing voorzichtig rijden gekregen van de treindienstleider en vraagt of ik mee wil kijken. Ik zit op het achterste stel en kan natuurlijk tijdens de rit niet naar hem toe komen, dus ik vraag wat er aan de hand is en vooral waar het gaat zijn. Er blijkt een bermbrandje te zijn, voorbij het station van Harderwijk. Dus ik zeg toe in Harderwijk naar hem toe te komen.
![Afbeelding](https://i.imgur.com/1Sf0C8J.jpg)
We vertrekken op tijd uit Harderwijk. Vanaf het perron kunnen we al zien waar de bermbrand moet zijn door de rook die in de lucht te zien is. Net voorbij het station van Harderwijk ligt een grote bocht in het spoor. Halverwege rookt het flink. De machinist zet de trein ruim op tijd stil en heeft dan al met me overlegd dat hij met de poederblusser uit de cabine gaat proberen de brand te blussen en dat ik de treindienstleider daarover inlicht. Hij klimt de trein uit, ik bel de treindienstleider en overleg over het vervolg, waarna ik ook de reizigers informeer. Daarna klim ook ik de trein uit en zie ik een aardig groot stuk zwartgeblakerde grond. De machinist is honderd meter verderop aan het blussen zoveel hij kan, maar aan mijn kant begint het weer te branden. De treindienstleider had me al verteld dat de brandweer ook onderweg zou zijn en op de achtergrond hoor ik de sirene al in de verte. Mijn collega komt vervolgens het aangewakkerde vuur vlak bij mij met het laatste beetje poeder blussen en dan is ook de brandweer er net. Na kortstondig overleg klimmen ze over het hek en komen ze de grond flink natmaken om te voorkomen dat het vuur alsnog oplaait. Dan kunnen wij met aangepaste snelheid aan de brandweerlieden voorbij rijden en verder richting Utrecht. Wel tien minuten later dan gepland, maar de brand is geblust.
![Afbeelding](https://i.imgur.com/vjGC9td.jpg)
Bij aankomst in Amersfoort roep ik nog een keer om voor de reizigers die onderweg zijn ingestapt waarom we te laat zijn en geef ik ze het ongevraagde advies om uit de buurt van de afstappende machinist te blijven, want die stinkt een uur in de wind naar brand. Daarop krijg ik één droge reactie, kort en bondig over de portofoon, maar met een knipoog:
'Bedankt.'
Conducteur Mike